Në një treg biznesi gjithnjë e më të globalizuar, emri i një kompanie shpesh zgjidhet për shkak të tingullit ndërkombëtar, marketingut apo thjesht për të qenë “trendy”. Por në Shqipëri, shumë prej kompanive më të qëndrueshme dhe të dashura kanë lindur nga motive shumë më personale: dashuria për fëmijët, respekti për prindërit, apo dëshira për ta lënë përjetësisht gjurmën e një emri familjar në tregun shqiptar.
LUFRA është një nga shembujt më tipikë. Emri i kompanisë që sot është lider në përpunimin e qumështit vjen nga bashkimi i emrave të dy djemve të themeluesit – Luis dhe Franc – një formulë që e kthen një zgjedhje familjare në një brande kombëtar.
ERZENI, kompania me bazë në Berat, mori emrin nga njëri prej djemve të themeluesit. Në këtë rast, rrjedha e qumështit ndërthuret me rrjedhën e një dashurie prindërore të përjetësuar në paketim.
NORGA, ndonëse sot nuk është më aktive, mbetet një shembull i kujtesës së kthyer në brande. Ishte emri i themeluesit Agron Haxhiaj, i lexuar për së prapthi, një zgjedhje origjinale që tërhiqte vëmendjen, por gjithashtu mbante një lidhje të fortë me themeluesin.
AGNA Group, konglomerati i fuqishëm i drejtuar nga Vasil Naçi, mban në vete një tjetër dimension emocional: inicialet e nënës së tij. Një mënyrë elegante dhe diskrete për të nderuar figurën e saj përmes një strukture që është rritur në dekada.
MEKTRIN, kompania lider ne tregun e makinave ka për emer bashkimin e inicialeve të dy vajzave Megi dhe Ketrin, të themeluesit të saj, Edmond Shahini, i cili ndjehet mjaft i kenaqur që tashme kompania e tij është bërë brand i mirënjohur e i vlerësuar në Shqipëri.
“Te gjithe thone do shkoj tek Mektrin”-thote ai, duke evidentuar keshtu vecantinë e kompanisë së tij, në krahasim me konkurentët ne treg, te cilat jane te identifikuara me marken e makines qe shesin.
Edhe Lajthiza përfaqëson një brand të cmuar, pavarësisht se emri i saj ka lidhje me zone nga buron uji dhe jo me atë të pronarëve të kompanisë.
Dhe lista nuk mbaron këtu. Në tregun shqiptar gjen edhe brande si:
Alesio, një markë që mban emrin e një djali të vetëm.
Julina, një kombinim i emrave të fëmijëve.
STELA, që për disa është thjesht një emër femre, por për një kompani mund të jetë zemra e vetë markës.
Në fund të fundit, një brande është më shumë sesa një logo apo një reklamë. Kur mbart një emër, ai merr një shpirt. Klienti nuk konsumon thjesht një produkt; ai prek një histori, një kujtim, një ndjenjë. Kjo ndoshta shpjegon pse këto kompani, ndonëse janë rritur dhe modernizuar, nuk kanë ndryshuar emrin: sepse ai është tashmë pjesë e identitetit të tyre.
Në një treg ku çdo gjë po anon drejt jopersonales, emrat familjarë janë një kujtesë se biznesi është ende një çështje zemre.Por emrat që u bënë brande nuk janë vetëm emra të fëmijëve, prindërve apo të vetë themeluesve. Shumë kompani zgjodhën të ruajnë një lidhje më të drejtpërdrejtë me trashëgiminë familjare përmes mbiemrit.
Kështu ndodhi me markat e mirënjohura në industrinë e përpunimit të mishit si:
Tona, që përveçse tingëllon si një emër i fortë dhe i lehtë për t’u kujtuar, është mbiemri i familjes themeluese.
Hako, një tjetër markë që është ndërtuar mbi reputacionin dhe përkushtimin familjar.
Arani, që ka ndërtuar një prani të qëndrueshme në treg me emrin e vet autentik.
Nurellari eshte nje nga kantinat kryesore të prodhimit të verës në Shqipëri, emri I së cilës është pikerisht mbiemri i pronarëve të tij, Fatos Nurellarit dhe dy djemte e tij. “Cobo” eshte gjithashtu kantinë vere po në Berat, kantinë që mban per emer mbiemrin e pronareve te saj. E keshtu do te vazhdonim gjate.
Këto kompani nuk kanë pasur nevojë të shpikin emra, ato mjaftuan të qëndronin vetvetja. Dhe pikërisht kjo vetvete ka ndërtuar besim ndër vite, sepse një mbiemër është më shumë sesa një identitet; është një përgjegjësi për cilësinë, traditën dhe qëndrueshmërinë.